"O Kryzysie"

Kryzys to wciąż pojęcie na czasie
Zwłaszcza w naszym obecnym impasie:
Gdy każdy wciąż odmienia: Ja, Mi, Mój, Moje,
W imię własnych racji toczy z resztą boje,
Każdy bowiem myśli iż będzie bogaty,
Nie wiedząc, że od systemu wnet otrzyma baty.

Od lat nam powtarzali: nie będzie wolności,
Jeśli nie otrzymamy nad wszystkim własności!
Prywatyzacja, deregulacja: oto nasze hasła,
Socjalistyczna ułuda na zawsze wygasła,
Jedno jest bowiem prawo: rynek je stanowi;
Kto się z nim nie zgadza ten równy Stalinowi.

Potężna ręka rynku wolności świat zbuduje,
Wszelką nieefektywność wnet tu zlikwiduje,
Zbuduje wielkie wieżowce, banki i galerie,
Aby ukryć smutną nierówności scenerię,
W końcu każdy dziś może założyć firmę,
Kto tego nie uczyni, zrobi z siebie ofermę.

Jak rzekli, tak zrobili- efekty tych akcji
Widzieliśmy w liczbie giełdowych spekulacji,
Lecz teraz już za późno- rady się zwołują,
Bogacze straconych pieniędzy niezwykle żałują,
I radzą się między sobą: "jak ludzi znów wystawić,
żebyśmy wciąż mogli w bogactwie się pławić?"

"Niech zapłacą naszą szkodę! Właściwa to rada,
Bo od uchylenia ustawy Glassa-Steagalla,
Zbyt wielcy jesteśmy by upaść!" Jak rzekli tak zrobili,
I swój cel naszym kosztem przebiegle spełnili
Nie martwiąc się budżetami całego świata,
Które do dziś wielki deficyt wciąż zgniata...

Bo któż będzie się troszczył o demokrację
Gdy w grę wchodzą dochodowe greckie obligacje?
"Zabrać ludziom, oddać bankom!" - grzmi telewizja,
Choć jedynym kto tak myśli jest burżuazja
Inni bowiem dawno weszli w znakomity konsens:
Racjonalność rynków to kompletny nonsens!

Nauczka ta, choć niedostrzeżona,
O czym bardzo świadczą rządy Camerona,
Dobitnie wskazuje, że potrzebna jest zmiana:
Lecz wpierw musi być ona dobrze zrozumiana,
Dopiero wtedy może powstanie państwo,
Które ponad banki wyceni społeczeństwo.

Bo nie można inaczej nazwać kampanii wyborczej, której obecnie jesteśmy świadkami. Chyba nigdy w 20-letniej historii III RP nie było tak wyraźnie widać słabości istniejącego ładu politycznego. Dziś nikt, poza przedstawicielami najcięższej zabetonowanej ciemnoty oraz wąskimi grupami odnoszącymi największe korzyści z panującego status quo nikt nie jest pewien, na kogo powinien oddać swój głos. Bo trudno w tej chwili obronić argument, że wybory mają szansę cokolwiek zmienić. Nikt się nawet nie łudzi, że można podjąć dobrą decyzję- otwarcie podnoszona jest kwestia wybrania "mniejszego zła". Przedstawiciele największych partii rządzących doskonale zdają sobie sprawę z tego, że nie są w stanie NIC zaoferować wyborcom. Z tego powodu, możemy dziś podziwiać znakomitą gamę zabiegów, mających niczym wioski potiomkinowskie dla mas sprawiać wrażenie, że wszystko jest w jak najlepszym porządku.

Najbardziej uderzające jest stanowisko Donalda Tuska, który już nawet nie próbuje ukrywać faktu, iż dla większości wyborców jego jedynym atutem jest fakt, że nie jest Jarosławem Kaczyńskim. Przeciwnie, akcentuje to w sposób najmocniejszy, i snuje niestworzone fantasmagorie o tym, co by się stało, gdyby do władzy doszedł PiS. Tego rodzaju argumentacja jest koronnym przykładem na słabość PO, oraz tego, że owa partia nie jest w stanie niczego nikomu zaoferować. Mało tego, podjęcie jakiejkolwiek merytorycznej debaty z kimkolwiek natychmiast poskutkowałoby ujawnieniem szeregu tragicznych działań obecnego rządu, takich jak stopniowy, acz konsekwentny demontaż polskiej edukacji i służby zdrowia czy zakulisowa rozbudowa aparatu represji, bo inaczej tego nazwać nie można. Ostatnie tragiczne wydarzenia w Zielonej Górze są znakomitym podsumowaniem polityki rządu w tej kwestii. Nie należy się łudzić, że śmierć potrąconego przez nieoznakowane auto kibica doczeka się jakiegokolwiek wyjaśnienia. Media skutecznie szkalują kibiców, zaś policja ich rozpędza, skrzętnie ukrywając fakt, że są to po prostu młodzi ludzie niezadowoleni z życia w Polsce, zazwyczaj bez jakichkolwiek perspektyw. Nawet obłudne i nieszczere wojaże tuskobusa nie są w stanie ukryć rzeczywistych problemów zamiatanych przez 4 lata pod dywan, a o które rządzące ugrupowanie zaczyna się powoli potykać. Zastanawia mnie bardzo, co myślał Donald Tusk w trakcie tychże wojaży. Przybrawszy poważny i zatroskany wyraz twarzy mógł na własne oczy zobaczyć skutki swych 4-letnich rządów. Rządów, które powinny zakończyć się 9 października. Kolejne 4 lata rządów Platformy nie mogą skończyć się dla kraju inaczej, niż katastrofą. Strach przed PiSem nie powinien i nie może być jedynym kryterium wyboru. Do mnie zdecydowanie bardziej przemawia strach przed Platformą.

Uprzedzę tutaj jednak radość niektórych agitatorów. Jarosław Kaczyński przyjął cichą, ale zdecydowaną linię ideologiczną, po raz kolejny ujawniająć swe mistrzostwo w dwulicowości i zakłamaniu. Hojnie rzucając obok siebie szereg haseł takich jak "solidarność", "nowoczesność", czy "bezpieczeństwo", gdy mowa o konkretach nie kryje chęci powrotu do agresywnego wykorzystywania historii do osiągania celów politycznych oraz walki z przeciwnikami za pomocą policji i służb. PiS jednak ma jedną, jedyną przewagę nad PO. Po wejściu na stronę internetową Platformy naszym oczom ukazują się informacje o rozdawaniu wyborczych ulotek na stacji metra Centrum w Warszawie. Gdy wejdziemy na stronę PiSu, zobaczymy szereg ogólnych, ale jasno określonych postulatów. Pal sześć, że nigdy nie zostaną zrealizowane, a w razie ewentualnej wygranej tego ugrupowania zostaną uosobione w postaci polityki historycznej i walki z korupcją. Większości wyborców PiS wciąż kojarzy się z pewnymi hasłami, Platforma natomiast jedynie z uśmiechniętą buźką premiera.

Tym sposobem dochodzimy do bardzo ciekawej batalii, a mianowicie pojedynku SLD z Ruchem Poparcia Palikota. Na SLD mści się brak zdecydowanej postawy w kwestii lewicowych postulatów. Palikot sprytnie wykorzystał koniunkturę niechęci społeczeństa do Kościoła spowodowanej batalią krzyżową sprzed roku. Dodawszy do programu szereg jakby nie patrzeć lewicowych postulatów, takich jak rozdział państwa i kościoła, legalizacja związków partnerskich czy liberalizacja ustawy o aborcji zyskał sobie sympatię przedewszystkim ludzi młodych, niechętnych obecnej wykładni obyczajowej dyktowanej przez Kościół. Doskonale pokazuje to, że młode pokolenie, już w całości wychowane w III RP, chce żyć w kraju nowoczesnym, takim, jak inne kraje Zachodu. Palikot, nie bojąc się konfliktu z klerem, odpowiada na te oczekiwania dotyczące postępu, który do Polski wlaśnie zawitał.

Należy jednak przemyśleć logikę, która rządzi tą partią. Będąc milionerem (do tego pełnym nieukrywanej pychy i traktującym partię polityczną jak prywatne przedsiębiorstwo), Palikot już teraz zdobył głosy wielu lewicowców, dla których jest jedyną szansą na jakikolwiek postęp obyczajowo-kulturowy. Jednak czy rozdział kościoła od państwa, legalizacja miękkich narkotyków oraz liberalizacja ustawy aborcyjnej to wszystko, czego pragnie współczesna Lewica? Czy spełnieniem marzeń lewicowców jest uzyskanie przyzwolenia na przeprowadzenie aborcji oraz życia w związku partnerskim? Te "przyzwolenia w maskach praw" są postulatami lewicy, owszem. Ale są to liberalne postulaty lewicowej klasy zamożnej, zainteresowanej w zniesieniu ograniczeń obyczajowych i kulturowych, które uniemożliwiają im osiągnięcie większej hedonistycznej przyjemności z życia. Nie mam nic przeciwko zniesieniu tych norm i przyznaniu praw, jestem absolutnie i całkowicie za. Jednak kiedy w dalszej części programu Ruchu czytamy o podatku liniowym, zmniejszeniu o połowę deficytu budżetowego (cięcia) i wydłużeniu wieku emerytalnego, to widzimy wyraźnie że najbardziej neoliberalna i dzika wizja gospodarki i stosunków społecznych, jakie może wymyślić milioner jest ceną za przyznanie tych praw. Ponieważ byt określa świadomość, kwestie gospodarcze są najistotniejszym fundamentem określającym kształt państwa, zatem jako lewicowiec nie mogę się na cennik ustanowiony przez Palikota zgodzić. Wszyscy lewicowi wyborcy powinni sobie odpowiedzieć na pytanie, czy wszystko czego pragną to mieć przyznany większy zakres przyzwoleń, czy też ważniejsza jest dla nich sprawiedliwość społeczna, którą Palikot niechybnie pogrzebie tworząc z kraju spółkę akcyjną? Bo jeśli skłaniają się ku pierwszej opcji, to powinni poważnie zastanowić się nad przemianowaniem na liberałów.

W ostatnim "Wprost" idol nowobogackiej młodzieży Kuba Wojewódzki zwołuje swoich fanów do pospolitego ruszenia i głosowania na PO- oczywiście strasząc PiSem. Nie jest jedynym celebrytą zaangażowanym w kampanię wyborczą. Wraz ze wszelkiego rodzaju "ściągami" i "latarnikami" wyborczymi (wg. których odpowiedź na kilka komunałów ma rzekomo nakierować niezdecydowanych wyborców- ciekawe, czy ktoś się na to nabierze) ludzie ci próbują przekonać wyborców, że wybory mają sens, i mogą coś zmienić. To złudna nadzieja. Polskie społeczeństwo zmęczone jest wyborami bez wyboru w rzeczywistości, której jedynym zadaniem jest pozostawienie w stanie nienaruszonym władzy w rękach marionetek neoliberalnych stosunków. Jedynym pewnikiem jest to, że się one nie zmienią, a zważywszy na porywcze wiatry od nowa zaczynające targać kapitalizm, mogą się pogorszyć. I to nie dotyczy tylko naszego kraju, bowiem problemy z którymy boryka się 40 milionów polaków mają również inne społeczeństwa Europy i Świata. Pytanie, kiedy uświadomią sobie fakt, że nikt za nich ich nie rozwiąże. Do tego czasu, Farsa będzie wciąż trwać.

Wczorajsze wydarzenia w Norwegii głęboko mnie poruszyły. Z niecierpliwością przeglądałem wszelkie stacje telewizyjne i internetowe portale informacyjne, aby dowiedzieć się, co się tam naprawdę stało. Dzisiejsze źródła podają, że podłożona w Oslo bomba, oraz masakra działaczy młodzieżówki Partii Pracy pochłonęły łącznie życie 91 osób. To przerażająca liczba. Szczerze współczuję wszystkim, których dotknęła ta tragedia.

Wczoraj około godz. 21:00 najpopularniejszy polski portal internetowy podał informację, iż wg. niektórych dzienników europejskich, powołujących się na telewizję Al-Dżazira, za zamachem stoi grupa islamistów z Norwegii. W sumie logiczne: w europejskim kraju dochodzi do zamachów terrorystycznych, a z góry wiadomo, że jak terroryzm, to stoją za nim islamiści. Policja jednak uchwyciła już sprawcę. W chwili gdy piszę te słowa nie podała jeszcze jego tożsamości, lecz norweskie media zidentyfikowały go jako Andersa Behringa Breivika, 32 letniego skrajnego prawicowca i fundamentalistycznego chrześcijanina. Jakaż drobna pomyłka w wykonaniu najpopularniejszej mainstreamowej tuby propagandowej.

W tej chwili tęgie głowy z całego świata występują w stacjach telewizyjnych z całego świata i przekonują, iż ich kraje są bezpieczne i nie grozi im żadne niebezpieczeństwo. Nawołują też do jeszcze ściślejszej kontroli oraz współpracy służb. Nikt jednak nie zauważa, że wczoraj, 10 lat po wydarzeniach z Nowego Jorku, byliśmy świadkami zupełnie innego zamachu niż kiedykolwiek wcześniej. Zamachowcem bowiem był mieszkaniec jednego z najbogatszych i najdostatniejszych krajów świata jakim jest Norwegia, na dodatek nie wyznawca Islamu, ale fundamentalistyczny chrześcijanin, o przekonaniach właśnie anytislamskich i skrajnie prawicowych.

Ta tragedia wyraźnie pokazuje, że nie tylko Islam jest religią, której fanatyczni wyznawcy są zdolni do popełniania zła. Idealnym wyznawcą każdej religii jest pozbawiony zdolności samodzielnego myślenia, pozbawiony refleksji oraz wątpliwości fanatyk. Dziś widzimy wyraźnie, że wszelki fanatyzm religijny pozbawia człowieka skrupułów oraz zasad moralnych, odbiera mu zdolność do empatii względem "innego", a zastępuje je dogmatami, bezmyślnością i zwykłą głupotą. Szczególnie dzisiaj, gdy coraz większa ilość ludzi nie może się znaleźć w krwiożerczej, neoliberalnej rzeczywistości, odpowiedzią dla nich nie są merytoryczne postulaty, ale obietnica, że problemy ekonomiczne, polityczne czy społeczne są konsekwencją odejścia albo od ortodoksyjnej interpretacji Koranu, lub tego, że pomnik Chrystusa w Świebodzinie nie jest już największym tego typu monumentem na świecie.

Nie wiem, jak środowiska klerykalne wybrną z tej sytuacji. Nie wiemy jeszcze wiele o sprawcy zamachów. Norwegia jest krajem, gdzie blisko 80% mieszkańców to Luteranie, podejrzewam zatem, że zaraz te środowiska podniosą wrzawę, że sprawcą jest odstępca i heretyk. Jednak jeżeli różnicą między katolicyzmem a luteranizmem są kwestie takie jak stosunek do dogmatów religijnych Kościoła lub stosunek do Matki Boskiej lub świętych, to ja, jako ateista, takich różnic nie dostrzegam. Mam jednak nadzieję, że po tych zamachach będzie się mówiło nie o terroryzmie islamskim, ale o religijnym.

O religii w polskich szkołach napisano już wiele. Chciałbym jednak zaprezentować kilka tez i twierdzeń, które miałem okazję usłyszeć w trakcie wieloletniej indoktrynacji religijnej w szkole, są one bowiem znakomitym przykładem tego, co się na lekcjach religii wyprawia. Wiadomo, że są one narzędziem do indoktrynacji, a w konsekwencji otępiania młodych umysłów przez pewną określoną religię, która dodatkowo jest prowadzona w państwowych szkołach i za państwowe pieniądze. Jednak radykalizm (i głupota!) głoszonych na lekcjach treści zasługuje na przytoczenie.

Sam pamiętam, jak w podstawówce nie mogłem przez parę nocy z rzędu zasnąć po tym, jak siostra zakonna na lekcji religii powiedziała 9-latkom, że Pan Bóg w każdej sekundzie ich obserwuje, i z każdego ruchu, uczynku i myśli będzie ich surowo rozliczał. Do dziś nie zapomnę tego odrażającego grymasu nieomal mściwej satysfakcji, gdy podziwiała ona przepełnione strachem twarze dzieci po wysłuchaniu jej słów. Słów, które głęboko wpalały się w umysły dopiero próbujące poznać świat niczym rozgrzane żelazo. Miała kobieta smykałkę do głoszenia Słowa Bożego.

Jak się miało okazać, nie był to przypadek odosobniony. Inny nauczyciel był wyznawcą najbardziej ortodoksyjnego narodowo-katolickiego światopoglądu, jaki widziałem. Uwielbiał w czasie lekcji poddawać krytyce miniony ustrój- w jego mniemaniu totalitaryzm ówczesnych czasów polegał na tym, że władza "przekonywała nas, że religia to nasza prywatna sprawa". Zaraz po tym wychwalał współczesną rzeczywistość i powtarzał, że Polska jest krajem katolickim- co za tym idzie, Kościół ma obowiązek wtrącania się w każdy aspekt życia publicznego. Poruszany był też temat biedy (!) panującej w Radiu Maryja, i wspaniałego poświęcenia milionów wierzących ludzi w wspieranie tego "dzieła"... Ateizm zaś był omawiany na lekcji jako zło najwyższe, które czycha w cieniu na życie nienarodzonych i umierających. Mało tego, równe ocenianie uczniów wierzących i niewierzących było wprost nazywane niesprawiedliwością. Brakowało tylko jawnej dyskryminacji...

Zapamiętam również dyskusję, która rozpętała się podczas lekcji o wdzięcznym temacie "Kościół wobec wyzwania ideologii". Było to o nazizmie w Niemczech, i o chwalebnej roli Kościoła Katolickiego w aktywnym zwalczaniu tegoż. Gdy po chwili uświadomiłem sobie, jaka bzdura właśnie dotarła do moich uszu, zaprotestowałem. Faktem jest bowiem, że nazizm w III Rzeszy był początkowo wspierany przez Episkopat Niemiec, dowodem czego jest konkordat z Watykanem zawarty w lipcu 1933 roku. Nawet po encyklice "Mit brennende Sorge" z 1937 roku większość księży i biskupów odprawiała msze w intencji Hitlera. Dla przeciętnego obywatela Niemiec w tamtym okresie większe znaczenie miały słowa księdza z ambony, niż encyklika papieża, o której zresztą nic nie wiedział. Nie mówiąc już o działaniach Kościoła we Włoszech, Słowacji i Chorwacji, o których żaden polski uczeń nie dowie się w szkole.

Jakież było moje zdziwienie, kiedy odpowiedzią na moje słowa było twierdzenie, iż... Kościół Katolicki nie ponosi odpowiedzialności za działania poszczególnych kapłanów! Myślałem że z krzesła spadnę. Czyż właśnie struktura organizacyjna w Kościele nie jest ściśle hierarchiczna, gdzie każdy kapłan ma wyraźnie określonego zwierzchnika? Najwyraźniej nie, bowiem otrzymałem odpowiedź że kapłani mają prawo posiadać własne poglądy polityczne i je realizować. No tak... Znakomita argumentacja, szczególnie zważywszy na okres historii, o którym była mowa. To w takim razie księża też mają prawo do posiadania ciągot do dzieci, zaś Kościół nie ponosi za to odpowiedzialności? Szczęścia życzę krajowi, który zezwala na głoszenie takich treści w swoich placówkach.

Nie miejcie wątpliwości, drodzy podatnicy, gdy będziecie się zastanawiać na co idą Wasze pieniądze: idą one bowiem na pensje dla fanatyków i demagogów, którzy w państwowych placówkach nauczają najbardziej ortodoksyjnego i kłamliwego światopoglądu. Szkolnictwo w polsce przesiąknęło zgniłym fetorem religijnego fanatyzmu do tego stopnia, że w mojej placówce zakazano podawania w piątki mięsa w stołówce, ponieważ "obraża to uczucia religijne wierzących".

A więc stało się. Michał Boni otwarcie przyznał, że jego głośny, szeroko opisywany i chwalony przez mainstreamowe media raport "Polska 2030" stał się nieaktualny. Twierdzi on, że przyczyną dezaktualizacji tego raportu są konsekwencje kryzysu gospodarczego.. Znamiennie te jest to, że dezaktualizacja raportu, który miał być głównym drogowskazem rozwoju kraju na następne 20 lat, nastąpiła niecałe dwa lata po jego publikacji w 2009 roku.

Należałoby w tym miejscu się zastanowić, dlaczego raport tak szybko stracił ważność. Czyżby Michał Boni nie wziął pod uwagę możliwych kłopotów w światowej i europejskiej gospodarce, które mogą zaważyć na naszym rozwoju, a które są bardzo trudne do przewidzenia? Być może tak to ujmie. Moim zdaniem jednak z tej lekcji płynie rówież inna nauka, o której z pewnością nie wspomni liberał Boni, a o której warto pamiętać. Otóż nie sposób przewidzieć zachowań gospodarki kapitalistycznej, która opiera się na istnieniu rynku. Gospodarka to delikatna sprawa, w której każde posunięcie pojedynczego podmiotu wiąże się z kolejnym posunęciem innego. Rynki zaś zainteresowane są wytwarzaniem zysków w krótkim okresie, zazwyczaj nie licząc się z kosztami ponoszymi przez innych. W gospodarce kapitalistycznej nie sposób przewidzieć działań sił rynku, owszem, można w oparciu o dane przesłanki dojść do pewnych wniosków, lecz nie można nigdy wydać stuprocentowo pewnej prognozy, nawet na krótki okres czasu. Niestety, wbrew temu co chieliby liberałowie, podmioty gospodarcze nie zawsze kierują się w swych działaniach racjonalnie. Zaś gdy rynki zarówno światowe i krajowe są rozregulowane do granic możliwości, a spekulacja dotknęła już nawet cen artykułów żywnościowych, to wszelkie długookresowe prognozy przypominają wróżenie z fusów. Nieprzewidywalność na stałe jest wpisana w naturę kapitalizmu.

Z pewnością Michał Boni jednak nie będzie o tym pamiętał, i wkróte opublikuje kolejny głośny raport, który posłuży jako oręż w cięciu wydatków i gromadzeniu oszczędności kosztem ogółu z powodu kryzysu. Pokazuje to tylko brak znajomości podstaw ekonomii. Być może za jakiś czas Boni znowu jednak przyzna, że oszczędzanie to nienajlepsze postępowanie w czasie kryzysu, i przygotuje następny scenariusz. Oby tylko w przerwach między przygotowywaniem kolejnych raportów wraz z kolegami liberałami pouczył się ekonomii...

Janusz Palikot na swoim wczorajszym wiecu w Sali Kongresowej wiele mówił o "okupowaniu Polski przez Kościół". I trudno się z tym nie zgodzić. Odejście Palikota z Platformy na pierwszy rzut oka może wydawać się niewielką stratą, ale osobiście sądzę, że to odejście jest jedynie sprytnym zagraniem taktycznym. Palikot bowiem od dawna pełni rolę nadwornego błazna platformy, który, traktowany przez media jako niegroźny głupek, mógł mówić o sprawach i problemach, o których nie wypada mówić "poważniejszym" politykom, jak choćby mógł otwarcie krytykować Jarosława Kaczyńskiego. Czy zatem odejście "błazna" z Platformy będzie dla tej partii jakimkolwiek ciosem? Nie sądzę. Wystarczy przeanalizować reakcję Donalda Tuska, który spytany o swój stosunek do działań Palikota, powiedział, że "konkurencja w polityce to dobra rzecz", zupełnie jak gdyby chodziło o konkurencję w gospodarce wolnorynkowej... Moim zdaniem, Janusz Palikot otrzymał "zadanie specjalne" od Donalda Tuska. Zadanie, którego nie mógłby wykonać będąc w Platformie obywatelskiej. Janusz Palikot głównym tematem swojego wystąpienia w Sali Kongresowej uczynił Kościół, i to jest jego główne zadanie, jako przewodniczącego nowoczesnego stowarzyszenia. Zaatakować Kościół.

W Polsce, jak wiemy, mamy bardzo konserwatywną opinię publiczną. Gdyby ktoś z Platformy, nawet Janusz Palikot, otwarcie zaatakował Kościół, prawdopodobnie słupki poparcia dla tej partii poleciałyby na łeb na szyję, ponieważ Kościół w naszym kraju jest instytucją potężną i wszechobecną, która na dodatek zazwyczaj kojarzona jest z PiSem, choć to akurat jest bardziej zasługa religijnych środków przekazu, nie brakuje bowiem w Kościele "wolnorynkowo oświeconych" hierarchów, wszakże sama Platforma ma światopogląd konserwatywny. Choć to może jest wina tonu debaty publicznej w naszym kraju, którą w wielu kwestiach kształtuje kler, i do którego Platforma musi się dostosować, jeśli nie chce ryzykować utratą poparcia i krytyką. Kościół bowiem dba jedynie o własne interesy, choć bardziej przychylny jest PiSowi, z którym ma światopogląd i postulaty zbieżne. W każdym bądź razie, faktem jest, że PiS siłę w tej chwili czerpie z poparcia Kościoła. Nikt natomiast z Platformy nie ma odwagi uderzać w Kościół, szczególnie, że wybory są coraz bliżej. Dlatego Palikot (nie zdziwiłbym się, gdyby robił to z polecenia Tuska), postanowił wystąpić z partii i działać na własną rękę. Dzięki temu przestanie być kojarzony z Platformą, i jego działalność nie będzie z nią kojarzona, co uchroni PO przed ew. utratą poparcia i krytyką, a Palikot będzie miał wolną rękę w walce przeciwko Kościołowi w imię nie tylko Platformy, ale także wszelkiej maści liberałów, bowiem nowe stowarzyszenie będzie zapewne aktywnie wspierać wszelkie wolnorynkowe wizje.

I na koniec wspomnieć muszę o kolejnej korzyści, jaką wyciągają liberałowie z walki przeciwko Kościołowi. Mianowicie, ostatnie wydarzenia związane z Kościołem sprawiły, że SLD "bąknęło" nieśmiało kilka słów o świeckości państwa. Ruch Palikota, atakując kościół, zabiera udziały w rynku walki z religią Sojuszu. Dla SLD jest to skrajnie niebezpieczne, jest to bowiem ostatni bastion, ostatni postulat tej partii, który odróżnia ją od prawicy. Jeśli misja Palikota się powiedzie, czyli rozpęta się krytyczna dyskusja wokół Kościoła, nie rozpęta jej SLD, a Palikot, który zapewne po jakimś czasie powie, że popełnił wielki błąd odchodząć z PO i do niej powróci, mając przydomek "pogromcy kleru". A jeśli w międzyczasie zmieni się ton debaty publicznej, i krytyka Kościoła stanie się zjawiskiem powszechnym, to PO będzie mogło sobie na nią pozwolić, zabierając ostatnie głosy SLD. I nie byłoby w walce z Kościołem nic złego, gdyby nie to, że rozpoczyna ją, i korzyści może z niej odnieść Platforma, SLD zaś, gdyby tak się stało, straciłoby rację bytu, bowiem niechęć do Kościoła to w tej chwili ostatnia kwestia, która odróżnia Sojusz od Platformy. Daleki jestem od sympatyzowania z SLD, ale obawiam się, że jego śmierć mogłaby skutkować śmiercią pojęcia Lewicy w mainstreamowych mediach w ogóle. Gdyby tak się stało, jedynym sposobem na powrót pojęcia Lewicy byłaby debata o kwestiach ekonomicznych, biedzie, wykluczeniu, o niesprawiedliwości w naszym kraju, należałoby wprost zaatakować neoliberalną ideologię, na ten krok jednak SLD na pewno się nie zdecyduje. Może wtedy byłaby to szansa dla Lewicy "na lewo od SLD", w co jednak niestety wątpię. Wybiegliśmy jednak za bardzo w przyszłość. Na razie pozostaje nam obserwowanie działalności Palikota, wątpię bowiem, że likwidacja sklepów z dopalaczami położy kres jego ekscesom.

17 Września to najwyraźniej dla niektórych rocznica wybuchu II Wojny Światowej. Ilekroć bowiem słucham w mediach wszelakich historyków i polityków, odnoszę wrażenie, że za wszelkie nieszczęścia, których doznał nasz naród w czasie tej wojny, winę ponoszą Rosjanie.

Któż bowiem w naszym kraju nie słyszał o łagrach, o straszliwych warunkach, które w nich panowały, oraz o nieludzkim traktowaniu jeńców przez Rosjan?
Któż nie szłyszał o mordzie Katyńskim, o tym jak tysiące żołnierzy polskich zginęło, a o ich śmierci przez lata nie można było pamiętać i mówić?
Któż nie słyszał o kłamstwach, mistyfikacjach i propagandzie potężnego aparatu Stalina?

Podejrzewam, że każdy o tych sprawach słyszał. I uważam, że słusznie. Zbrodni stalinowskiego Związku Radzieckiego i nie da się usprawiedliwić. Trzeba o nich pamiętać, aby nie dopuścić, aby historia poszła kiedyś w tym samym, ponurym kierunku. Moim zdaniem jednak, polska debata tak zapatrzyła się w datę 17 września, że kompletnie zapomniała o 1 września. To jest bowiem właściwa data rozpoczęcia II Wojny Światowej. I nie wolno nam zapominać, co do tej wojny doprowadziło. Doprowadziła do niej bowiem nienawiść na tle rasowym, nienawiść i nietolerancja dla innego sposobu myślenia niż narzucony, pragnienie władzy i dominacji i przeświadczenie o wyjątkowości swojego narodu. Doprowadził do niej nazizm, i to należy stale powtarzać.

Do szału doprowadza mnie to, że rozmaici eksperci z IPN-u jednym tchem mówią o zbrodniach Hitlera i Stalina, zaznaczając, że ten drugi jednak był ciut gorszy. Zbytnie koncentrowanie się na zbrodniach totalitaryzmu ze wschodu stworzyło sytuację, w której zdawkowo wspomina się o zbrodniach totalitaryzmu z zachodu sformułowaniami "obozy zagłady" czy "tajna policja", zaś przy drugim eksperci rozwodzą się nad straszliwością łagrów czy okrucieństwie i premedytacji mordu w Katyniu. Jest to karygodne, bowiem tworzy to próżnię w miejscu, w którym powinna się toczyć poważna debata nad zgubnymi skutkami rozwoju skrajnie prawicowych ideologii, których w historii wszakże nie brakuje, a o których się nie mówi. W zamian zaś serwuje się nam anty-lewicową i anty-rosyjską propagandę. Propagandę, która stawia znak równości między wszelkimi ideami lewicowymi a stalinizmem, co jest oczywistą bzdurą, a co pozwala na nieskrępowane krytyką ekscesy prawicowych ideologów, a także zapomina o drugiej stronie medalu: że II Wojna Światowa doświadczyła najboleśniej właśnie naród rosyjski, a nie polski.

To szeregowy czerwonoarmista płacił potem i krwią za błędy Stalina. Polska propaganda nieustannie przedstawia Rosjan jako krwiożerczych najeźdźców, nie racząc dodać, że Rosjanie byli w tym czasie straszliwie stłamszeni przez potężny aparat Stalina, i zmuszeni wykonywać jego wolę, a także płacić za jego błędy. II Wojna Światowa była wszakże wojną przegraną przez Stalina, ale wygraną przez Naród. Naród, który doznał wielu krzywd i bólu w czasie tej wojny, który mając za sobą karabiny swoich rodaków a przed sobą karabiny Niemców musiał bić się za dyktatora. Dlatego musimy pamiętać o bohaterstwie żołnierzy radzieckich, bowiem oni również byli ofiarami stalinowskiego systemu. I to system należy potępiać, a nie Rosjan jako narodu.

I pamiętajmy, że to skrajnie prawicowa ideologia Hitlera była bezpośrednią przyczyną wybuchu wojny. Bo najwyraźniej historycy po lekturze książek Wiktora Suworowa zinterpretowali je w ten sposób, że wybuch wojny to wyłącznie wina Stalina i jego systemu. Pamiętajmy, że to nazizm był najstraszliwszą ideologią, jaką poznał świat, u podstaw której legł nacjonalizm, nienawiść do innych narodów i narzucenie jednego sposobu myślenia. Pamiętajmy o tym, i miejmy odwagę głośno powiedzieć: Nigdy Więcej!

Dzisiejsze wydarzenia w Gdyni są najlepszym podsumowaniem trzydziestoletniego dorobku "Solidarności".

Oto bowiem przedstawiciele PO i PiSu zjechali się do Gdyni, aby obłudnie świętować wydarzenia sprzed 30 lat, i aby zapewnić wyborców, że są wierni ideałom pierwszej "Solidarności". Premier Tusk w typowym dla siebie słodkim tonie usiłował sprzedać widowni kilka miłych dla ucha frazesów, za co spotkały go gwizdy jego politycznych przeciwników. Jarosław Kaczyński natomiast, najwyraźniej naśladując najlepszych XX-wiecznych mistrzów, usiłował sprawiać wrażenie wielce charyzmatycznego i pewnego siebie przywódcy, i odwołał się do kilku socjalnych postulatów swojej partii, za co spotkała go burza oklasków. Odważył się nawet na użycie wielce egzotycznego w polskiej debacie wyrażenia "Prawa Pracownicze", jednak z niewiadomych nikomu przyczyn od razu po tym zaczął mówić o "wielkich osiągnięciach kapitalizmu", co miało być chyba znakiem dla bogatszej części wyborców, że o tych prawach pracowniczych to tylko taki okolicznościowy żart.
Prawdziwą gwiazdą uroczystości stała się jednak Henryka Krzywonos, która powiedziała, co miała do powiedzenia i stwierdziła, że słowa Jarosława Kaczyńskiego "obrażają godność Lecha", a także "buntują ludzi", i zaapelowała, aby szanować wszystkich bez względu na poglądy polityczne.

Wydarzenia te pokazały, że w naszym kraju ta "Solidarność", którą żyła cała Polska 30 lat temu, jest już tylko wspomnieniem. Gwizdy, pokrzykiwania w stronę przemawiających, sa najlepszym dowodem tego, że 2500 ludzi, którzy obecni byli na Zjeździe "Solidarności" mają niewiele wspólnego z 10 milionami ludzi, którzy 30 lat temu walczyli o wyleczenie Socjalizmu z wypaczeń. Rocznica podpisania Porozumień Sierpniowych stała się uroczystością obchodzoną przez partyjniaków, którzy gdy mówi ich przeciwnik, gwiżdżą, a kiedy mówi ich przywódca, klaszczą. Opowiadają o przyjemnych dla ucha frazesach, dobrze wiedząc, że przyczyna tego zjazdu jest iluzoryczna. Nie ma czego świętować. Nie ma czego świętować, bo gdyby było co świętować, świętowało by dziesięć milionów ludzi, którzy pamiętają wydarzenia sprzed 30 lat, a nie garstka partyjniaków, śmiejąca się w twarz ludziom, którzy tworzyli tamtą "Solidarność", gwiżdżąc i krzycząc.

Rocznica podpisania Porozumień Sierpniowych po raz kolejny pokazała, że pomimo masy frazesów, politycy z obu, pozornie przeciwnych obozów przywiązują niewielką wagę do rzeczywistych ideałów "Solidarności", ale również przypomniała, że głównymi przegranymi transformacji ustrojowej, do której doprowadziło powstanie "Solidarności" są zwykli obywatele, w tym członkowie tego związku. Co znamiennite, chyba nikt podczas uroczystości nie wspomniał o transformacji ustrojowej, bez której mówienie o "Solidarności" nabiera niepełnego wymiaru.

Zaś co do dzisiejszej, jednoznacznie prawicowej i pro-PiSowskiej "Solidarności", na koniec powiedzieć mogę tylko jedno: po dzisiejszych wydarzeniach nareszcie zrozumiałem, dlaczego nazwę tego związku zawodowego pisze się w cudzysłowie..!

Kiedy ostatnio czytałem znakomite dzieło Manuela Castellsa oraz Pekki Himanena pt.: "Społeczeństwo informacyjne i państwo dobrobytu" (Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2009), jedna obserwacja autorów szczególnie zwróciła moją uwagę. Otóż cały rozdział szósty tej książki poświęcony jest kulturze oraz tożsamości Finów, które to pozwoliły im stać się jedną z najwspanialszych gospodarek świata.

Streszczając: Finlandia, będąc dopiero od trzech pokoleń niepodległym państwem, od zawsze musiała walczyć o przetrwanie: srogie zimy, życie pod panowaniem szwedzkim lub rosyjskim czy klęski głodu, jak ta z lat 1867-1868, sprawiły, że Finowie wytworzyli między sobą silne poczucie wspólnoty, solidarności. Przez wieki żyjąc pod obcymi rządami, w ich społeczeństwie nie było miejsca na zaszczyty, zaś nieprzyjazne, zimne zimy sprawiały, że Finowie od zawsze musieli patrzeć daleko w przyszłość i walczyć o przetrwanie. Nieustanna dalekowzroczność wytworzyła u Finów zamiłowanie do technologii pod koniec XIX wieku, gdy hiszpański konsul w Finlandii pisał, że "jest tu prawie tyle telefonów, ile naczyń kuchennych", co w ostateczności sprawiło, że Finlandia stała się jedną z najnowocześniejszych gospodarek świata.
I z takim bagażem doświadczeń Finom udało się zbudować kwitnące państwo dobrobytu. Z racji tego, że duży wpływ na efektywność danego modelu ekonomicznego ma kultura społeczeństwa, zadajmy sobie pytanie: czy Polacy mogliby taki model zbudować?

Otóż patrząc na powyższe przykłady, na pierwszy rzut oka widać, że dwóch rzeczy od Finów moglibyśmy się nauczyć: poczucia wspólnoty oraz nieustannego patrzenia w przyszłość. Brak wspólnoty, a nawet elementarnej życzliwości między Polakami jest obecnie jednym z głównych problemów Lewicy, co jest wynikiem neoliberalnej propagandy mediów. Natomiast coroczne celebrowanie przez władzę "chwalebnych" wydarzeń, jak powstanie warszawskie, odzyskanie niepodległości i innych, skutkuje zapatrzeniem się w przeszłość, w wydarzenia przeszłe, które już nigdy nie powrócą, a których coroczne celebrowanie i przypominanie po prostu nic już nie daje oprócz narastania wśród społeczeństwa postaw nacjonalistycznych (co akurat z Finami nas łączy, bowiem Manuel Castells oraz Pekka Himanen w swojej książce wśród głównych problemów, które czekają Finlandię wymieniają nadmierną niechęć do obcych). Gdyby Polki i Polacy połowę czasu, który władza im serwuje na patriotyczne wspominki wykorzystali na poważne zastanowienie się nad przyszłością swoją, swoich dzieci i swojego kraju, już dawno wysadziliby z siodła PO oraz PiS. Ale gdy życie z dnia na dzień sprawia, że większość Polaków patrzy w kalendarz tylko po to, by sprawdzić, kiedy będzie pierwszy następnego miesiąca, kiedy dostaną wypłatę i kiedy będą mogli spłacić długi... To jedynymi osobami patrzącymi w przyszłość są rządzący oraz ich sponsorzy. Ale zacząć powinniśmy od siebie i od najbliższego otoczenia. Powinniśmy nauczyć się dalekowzroczności.

Afera wokół Krzyża przed Pałacem Prezydenckim jest groteskowa. Z jednej strony mamy bandę fanatyków religijnych, dla których Polska powinna być państwem wyznaniowym, a wszyscy odszczepieńcy od nurtu wyznaczanego przez wiadomą partię i wiadomą rozgłośnię radiową powinni zostać ogłoszeni zdrajcami Ojczyzny, z drugiej zaś grupę, która może i nie miałaby żadnych obiekcji względem Krzyża, gdyby nie to, że stał się on wyrazem przywiązania do konkurencyjnej partii.

Obserwatorzy z Zachodu przecierają oczy ze zdumienia, widzą jednak dobrze: Polacy najwyraźniej w swoim kraju nie mają innych problemów, oprócz sporu o Krzyż. Sam fakt, że ten przedmiot wywołuje tak wielkie emocje, jest ewenementem na skalę Europy. Jestem pewien, że gdzie indziej problem zostałby rozwiązany prędko, bo opcji kompromisu jest wiele: od natychmiastowego przeniesienia Krzyża, bo Pałac Prezydencki to nie jest miejsce na manifestowanie swoich poglądów, po zostawienie Krzyża w spokoju, z zaznaczeniem wtedy, że robi się to dla uczczenia pamięci zmarłego Prezydenta, który był osobą wierzącą. Wszystkie te możliwości jednak wymagałyby choć odrobiny dobrej woli z obu stron, a tych niestety brakuje, bowiem cała awantura jest elementem zdominowanej przez prawicę "debaty" politycznej, która w Polsce sięgnęła już dna, a spada jeszcze niżej...

Najzabawniejsze jest to, że w wszelkich sondażach, Polacy w znaczącej mierze opowiadają się za usunięciem Krzyża: czyżby więc Rząd z Prezydentem okazali się zbyt słabi, aby sprostać fanatycznej hordzie, która na Krakowskim Przedmieściu zorganizowała sobie miejsce na manifestację swojej wizji Polski oraz Polskości? Choć dziś na Krakowskim Przedmieściu zgromadziła się pokaźna liczba osób, to w moim przekonaniu więcej niż połowa osób przed Pałacem Prezydenckim przyszła bynajmniej nie po to, aby opowiadać się za lub przeciw usunięciu Krzyża, lecz aby po prostu zobaczyć tą hecę, bowiem wśród gapiów nie brakowało humorystycznych okrzyków typu "Lechia Gdańsk", które obnażały rzeczywistą wagę tego sporu. Sporu, który jest rozdmuchiwany przez media i dwie główne prawicowe partie, które liczą na to, że właśnie ich strona ten spór wygra, i które starają się odwrócić uwagę społeczeństwa od istotnych zamierzeń rządu dotyczących finansów państwa.

Cała ta "afera krzyżowa" pokazała siłę fanatyzmu religijnego w naszym kraju. Okrzyki typu "Zdrajcy", "Precz z komuną i liberałami" czy "ręce precz od Krzyża" wraz w połączeniu z fałszywym śpiewem pieśni religijnych potwierdziły, że fanatyzm to znakomite określenie dla tych rzekomych "uczuć religijnych" elektoratu PiSu oraz słuchaczy Radia Maryja, którzy niczym małe dzieci chcą, aby było tak, jak sobie zażyczą. Ja jednak widzę w tym szansę na zgubę PiSu, bowiem w myśl zasady "Im mniej Kaczyńskiego tym większe poparcie dla Kaczyńskiego", obranie radykalnego kursu może skutkować tym, że umiarkowanych zwolenników tej partii w końcu zniechęci wykorzystywanie religijności i niedawnej tragedii do celów politycznych, i po prostu się od niej odwrócą, skazując tym samym PiS na zamknięcie się w wąskim gronie słuchaczy Radia Maryja.

Jak sprawa się zakończy- nie wiadomo. Krzyż miał zostać przeniesiony do kościoła św. Anny, skąd miał wyruszyć na pielgrzymkę. Politycy PiSu zaznaczali, że po tym powinien on z powrotem powrócić pod Pałac Prezydencki, co mogło być potencjalnym źródłem nowej awantury politycznej, na razie jednak Krzyż stoi. Co oznacza, że jeszcze o nim usłyszymy...
A na razie możemy zacytować "lewicową" wypowiedź "lewicowego" SLD: "Boże, widzisz i nie grzmisz"...

Ostatnimi czasy miałem niebywałe szczęście odwiedzić Włochy. Włochy- wiadomo, to kolebka całej cywilizacji Zachodniej, mimo to jednak ten kraj jest toczony przez wiele problemów społecznych, które z łatwością dają się zauważyć nawet podczas kilkudniowej wycieczki. Pierwszym z nich jest oczywiście wiadoma organizacja przestępcza. Drugim zaś, i to o wiele bardziej widocznym, są nielegalni imigranci z krajów Trzeciego Świata.

Ubodzy Czarni ludzie z Afryki, ale także mieszkańcy innych biednych krajów z różnych rejonów Ziemi, uciekając przed nędzą i biedą, początkowo nielegalnie przedostają się na Sycylię. O ile w wcześniej nie zostaną złapani przez FRONTEX, zatrudniają się na nielegalnych plantacjach owoców i warzyw, mieszkając w urągających ludzkiej godności namiotach i szałasach. Gdy zarobią pieniądze, wyjeżdżają na północ kraju, gdzie masa imigrantów zajmuje się sprzedażą podrobionego towaru. Policja nieustannie krąży po miastach, wyłapując sprzedawców, co w połączeniu z ich postrzegawczością i umiejętnością wtapiania się w tłum przypomina zabawę w kotka i myszkę. Turyści zwiedzający Wenecję czy Florencję nie raz i nie dwa mają okazję zobaczyć imigrantów sprzedających okulary czy torebki. Na długo w pamięci zostanie mi scena z parkingu w Pizie, gdzie dosłownie dziesiątki Czarnych imigrantów z Afryki koczowało między samochodami, mając rozłożone swoje towary, oraz trzymając swój dobytek w plastikowych workach na śmieci.

Nasuwa się proste pytanie: co z tym problemem zrobić. Z tej perspektywy można uzyskać ciekawe spojrzenie na twierdzenia wszelkiej maści prawicy- o zniszczeniu cywilizacji europejskiej, zalaniu Europy imigrantami z Afryki i Azji oraz innych tego typu. Otóż nie należy walczyć ze skutkami: imigracją ludności z biednych rejonów Ziemi, budując "Twierdzę Europa", jak to próbuje robić FRONTEX. Walczyć należy z przyczynami: jak bieda w krajach, z których pochodzą imigranci. Jakże wielka musi być tam nędza, skoro ludzie emigrują do Europy narażając życie i zdrowie, tylko po to, aby żyć w niej w szałasach i namiotach, a swój dobytek trzymać w workach na śmieci? Należy wspomagać rozwój tych ubogich krajów, a nie odcinać się od niewygodnych imigrantów. Argumentuje się, że imigranci niosą za sobą przestępczość- skoro mieszkają w warunkach urągającym godności ludzkiej, to jakich prac mają się podejmować? Pracować w banku? Nędza niesie za sobą przestępczość. Argumentuje się, że mieszkańcy Afryki są "dzicy"- jak mają być wykształceni, skoro pochodzą z biednych krajów?

Powodem nielegalnej imigracji, oraz problemów które ona wraz ze sobą niesie jest bieda- zarówno mieszkańców krajów trzeciego świata, jak i tych, którzy już znaleźli się nielegalnie w danym kraju. Rozwiązaniem tych problemów jest oczywiście jej likwidacja, przez to znajdujemy się ponownie w punkcie wyjścia... Wiem jednak jedno: nic nie da budowanie coraz wyższych murów wokół Europy, bo im bardziej będziemy się odcinać od krajów Południa, tym większa będzie nastawać tam nędza. A skoro byt określa świadomość, to coraz bardziej będą narastać groźne nastroje w tych krajach, a mieszkańcy Południa będą coraz bardziej wrodzy wobec mieszkańców Północy.

Ostatnimi czasy miałem wątpliwą przyjemność odwiedzić Wadowice. Miasta tego nie trzeba chyba nikomu przedstawiać- miejsce narodzin oraz dorastania Karola Wojtyły jest w swoim rodzaju Mekką dla wielbicieli Papieża-Polaka. Oprócz wizyty w dawnym domu Wojtyłów, a także spróbowania słynnych papieskich kremówek (które mi osobiście nie smakowały), miałem okazję odwiedzić Bazylikę Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Wadowicach, w której Karol Wojtyła był chrzczony, a także w której przyjmował pierwszą Komunię św. I jedna rzecz w niej mnie urzekła.

Wiadomo, gdy wierny do kościoła wchodzi, to powinien zdjąć czapkę, przeżegnać się, uklęknąć i wtedy dopiero rozpocząć modlitwy czy zwiedzanie, co jest wyrazem szacunku do Boga. Każdy dobry Chrześcijanin powie bowiem, że świątynia to miejsce szczególne, w którym należy zachowywać się z powagą oraz okazywać szacunek, zaś w miejscu tak szczególnym jak Bazylika te zasady powinny obowiązywać tym bardziej. Podejrzewam, że większość ze zwiedzających była wierząca i miała te zasady na uwadze, proszę sobie więc wyobrazić moje zdziwienie, kiedy we wnętrzu świątyni, w nawie bocznej, ujrzałem stoisko z dewocjonaliami.

Cóż, jako osoba niewierząca nie przejąłem się zbytnio tym faktem, ale bardzo mnie ciekawi, czy osobom werzącym, które wraz ze mną widziały to stoisko, wogóle ono przeszkadzało. Cóż, jak ja mam do czegoś szacunek to zwalczam wszelkie przejawy pogardy oraz opluwania tej rzeczy, zaś (niestety) dla osób wierzących religia oraz Papież są rzeczami bardzo ważnymi, jeśli nie najważniejszymi. Czy Wiernym więc prowadzenie handlu we wnętrzu świątyni nie przeszkadza? I co ważniejsze, czy władzom świątyni to nie przeszkadza?

Ja bowiem, mając na uwadze to, o co Papież walczył, powiedziałbym, że fakt postawienia we wnętrzu świątyni w której był chrzczony oraz przyjmował Mszę św. straganu, jest moralnym aktem kapitulacji jego wartości oraz wartości instytucji, którą prowadził. A jeśli nie, to co najmniej ponurym rechotem Historii.

Czy Polska jest najważniejsza? Cóż, hasło wyborcze Jarosława Kaczyńskiego wydaje się na to wskazywać. Choć samo w sobie wydaje się być szczytne, to w moim odczuciu jest ono kwintesencją sposobu myślenia Prawicy. Sposobu myślenia, który wtłaczany jest nam codziennie do głów.

Nie mam zamiaru przekonywać do postaw internacjonalistycznych, natomiast interesuje mnie to, co Jarosław Kaczyński rozumie pod pojęciem "Polska". Wszyscy znamy jego stosunek do takich wartości jak wspólna religia czy solidarność, ale również nie trzeba tłumaczyć, w jaki sposób jego partia je interpretuje. Religia to wszakże kwintesencja naszej kultury oraz miłości do ojczyzny, oczywisty jest zatem wniosek, że ateiści swoją postawą poddają w wątpliwość swoje przywiązanie do ojczyzny, solidarność zaś to nasza piękna i cudowna tradycja, to zaś, że nikt już nie pamięta, czym ta solidarność była, a także to, że "źli polacy" na solidarność liczyć nie mogą, nie jest żadnym problemem. W obliczu takich przekonań słowa "Ojczyzna", "Polska", nabierają nowego znaczenia. Jarosław Kaczyński i jego partia wydają się traktować ojczyznę jako jakąś ideę, która jednoczy wszystkich ludzi pod jednym, właściwym sztandarem. Ja natomiast twierdzę, że takie przekonanie jest zgubne. W Historii nie brakuje przykładów, które pokazują, czym kończy się utożsamianie narodu z ideą.

Najprostszym przykładem, który my wszyscy znamy, jest Związek Radziecki. Idea była szczytna, wykonanie do pewnego momentu właściwe, skutek tragiczny. Idea miała być podstawą państwa, jednak idee zawsze łatwo jest zmarginalizować w sposób dla siebie wygodny i wykorzystać do własnych celów. Aby taka idea mogła funkcjonować, ktoś musiał nią pokierować. I pokierował, w kierunek dla siebie wygodny, rodzący się wszechwładny aparat biurokratyczny i struktura partyjna, gdzie najwyżsi funkcjonariusze partyjni w "służbie idei" na niedostatek nie narzekali, w przeciwieństwie do swoich podwładnych.

Oczywiście, w żadnym wypadku nie porównuję wizji IV RP w wykonaniu PiSu ze Związkiem Radzieckim. Przykład ten przytoczyłem w celu pokazania, co w najgorszym wypadku rodzi fanatyczne przywiązanie się do idei, i, co gorsza, uznanie idei za fundament państwa.

Ale jeśli Polska nie jest ideą, to czym jest? To proste- Polskę, a także każdy kraj, tworzą zamieszkujący go ludzie, i to o nich należy się troszczyć. Natomiast, niestety, rzadko dzisiejsi politycy rzeczywiście troszczą się o ludzi.
O wzrost gospodarczy i siłę państwa dla przykładu się troszczą, bo aby takowe wystąpiły w obecnych warunkach konieczne jest sprzyjanie wielkiemu biznesowi i ludziom go tworzącym... A ludzie? Ludziom da się niezrozumiałe słupki i wykresy PKB oraz średnich zarobków, i wmówi się im, że to dobrze, bo kraj rośnie w siłę, a ludzie żyją dostatniej.
O religię też się troszczą, bo duchowni trzymają w garści pokaźną część dzisiejszego elektoratu, a wiele jest jeszcze miejsc, które setki lat temu należały do kleru... A ludzie? Ludziom powie się, że religia to wartość najwyższa, nierozłączna z naszym narodem, i o duchownych należy dbać.
A ludzie posłusznie przytakną.

Dlatego należy krytykować taki punkt widzenia. Żaden kraj nie jest tworzony przez jakąś nadrzędną ideę. Każdy kraj tworzą ludzie, i to dostatek ogółu społeczeństwa decyduje o tym, jak potężny jest kraj, a próby utożsamiania narodu z ideą są jedynie próbą manipulacji. Dlatego twierdzę, że to nie Polska jest najważniejsza. Najważniejsi są ludzie ją zamieszkujący.

Była ciemna, zimna noc kwietniowa. Jan Kowalski wrócił właśnie z pracy do domu. Był to mający sześćdziesiąt osiem lat człowiek niskiego wzrostu, z czerstwą twarzą i z siwymi włosami zdradzającymi, że ten człowiek wiele już w życiu przeżył i widział. Właśnie wszedł na klatkę schodową niskiego, trzypiętrowego budynku, pośpiesznie wybudowanego w czasach Gomułki, i po dziś dzień służącego ludziom za dom, bez żadnych poważniejszych renowacji od 50 lat. Od razu powitał go smród alkoholu, oraz zagłuszające płacz dziecka odgłosy kłótni i szarpaniny sąsiadów spod dwójki. To pijany Malinowski wrócił do domu, i jak zwykle znalazł powód do awantury. Malinowska ostatnio w rozmowie z Janem skarżyła mu się, że pracując na kasie w hipermarkecie za tysiąc złotych miesięcznie, wraz z trójką dzieci i mężem alkocholikiem nie jest w stanie uzbierać półtora tysiąca złotych na rachunki, a także ubrać i wykarmić dzieci, o mężu nie wspominając. Zanim zdążyła o co kolwiek poprosić, dał jej te trzysta złotych, żartując, że gdyby jakiś bank pożyczył jej tyle pieniędzy, ile on jej pożyczył, to musiałaby dla niego pracować do końca życia.

Westchnął, rozmyślając nad tym, i otworzył drzwi do swojego mieszkania. Zapalił światło, próbując rozproszyć wszechogarniające ciemności, okazało się jednak że żarówka jest przepalona. Znów westchnął, i włączył telewizor, aby choć trochę rozświetlić mieszkanie. W telewizji przejęta kobieta czytała właśnie dane o wzroście gospodarczym, który nastąpiłby w tym roku, gdyby wprowadzone zostały "Postępowe i nowoczesne rozwiązania, które sprawią, że lepiej będzie się żyć. Wszystkim". Jan nie bardzo rozumiał, czy słowa te są skierowane do wszystkich ludzi mieszkających w tym kraju, czy do wąskiego grona odbiorców, którzy wiedzą, co znaczą te słowa, i do kogo są zaadresowane. Nie interesował się od pewnego czasu polityką, stwierdzając, że wszystkie partie są takie same i nie ma sensu na nie głosować, niech sobie robią co chcą, na jedno wyjdzie, choć będąc ochroniarzem w nowoczesnym biurowcu stacji telewizyjnej, którą właśnie oglądał, dostrzegał, że coś tu jest nie w porządku. Nie potrafił jednak określić, co. Był dziś w pracy dwanaście godzin, ponieważ zarząd tejże stacji miał hojnie okrapiane alkoholem zebranie, nie miał zaś kto zostać na nocną zmianę, ponieważ drugi ochroniarz, Włodek, został zwolniony z pracy za przynależność do związku zawodowego.

Jan ponownie ciężko westchnął, i wyjrzał za okno, gdzie z billboardu patrzyła na niego szczęśliwa oraz uśmiechnięta twarz młodego mężczyzny, jedzącego jogurt. Napis pod obrazkiem brzmiał: "Jedząc nasze jogurty, jesteś wolny". Postanowił rozszyfrować ukryty sens tego przekazu. Czym jednak jest wolność? Jan pamiętał, że w latach osiemdziesiątych należał do Solidarności, i wtedy słowo "Wolność" wymawiał z jeszcze większą częstotliwością, niż dziś młodzież w szkołach słowo na literę "k". Kiedy jednak tą wolność uzyskał, zobaczył, że jego przyjaciele ze szkolnych lat mrą jak muchy zaraz po przejściu na emeryturę, nie mając pieniędzy na lekarstwa, i czekając miesiącami na operację w państwowym szpitalu. Młodzi ludzie tacy jak Malinowska zmuszeni są brać złodziejskie pożyczki, żeby zaspokoić chwilowe potrzeby, tylko po to, aby zadłużyć na całe życie siebie i swoje dzieci. Młodzież zaś bombardowana jest jedyną wizją słusznego świata, gdzie nie ma miejsca dla społeczności, a gdzie rację bytu mają jedynie egoistyczne interesy, których zaspokajanie nazywane jest "przedsiębiorczością". Nawet w szkołach zaczęli tego nauczać.

Janowi jednak przypomniała się pewna sytuacja, która wydarzyła się pod koniec lat osiemdziesiątych, kiedy wciąż pamiętał, czym jest wolność. Otóż on, członek związku zawodowego, człowiek, który wraz z dziesięcioma milionami podobnych sobie pragnął uzyskać wolność, uzyskał ją. Nie potrafił jej jednak nazwać. Wtedy jednak pojawili się ludzie nowi, ludzie w garniturach, którzy odpowiedzieli im, czym jest to, czego szukali, i czego im zawsze brakowało. Ludzie pracy, stojący na skraju przepaści, zgodzili się ich wysłuchać. Usłyszeli słowa:

"Wolność Człowieka- To Wolność Pieniądza"

Czy świat opisany w książce Orwella Rok 1984 aż tak bardzo różni się od naszego dzisiejszego życia?

W dzisiejszych czasach, kiedy tryumfy święci burżuazyjny neoliberalizm, nietrudno jest się dopatrzeć wielkiej manipulacji, której poddawane są masy. Neoliberalizm wypacza i usiłuje doprowadzić do rozkładu pojęcie społeczeństwa. Ze wszystkich stron ludzie atakowani sią sloganami, o demokracji, wolności, wolnym rynku i kapitalistycznym dobrobycie. Jeśli ktoś się z nimi nie zgadza, od razu jest ogłaszany nierobem, bowiem w wspaniałych warunkach wolnego rynku każdy ma (podobno) równe szanse, każdy może założyć własną firmę, każdy może zdobyć wykształcenie, a jeśli i to się nie uda, to może się zatrudnić jako pracownik fizyczny. To nic, jeśli firma upadnie w walce z potężnym zagranicznym koncernem, w końcu szef tego koncernu musi być od Ciebie lepszy, czyż nie!? Jeśli nie masz pieniędzy, by iść na studia, to trudno, zdobądź je, idź do pracy! Wciąż masz za mało pieniędzy jako zwykły pracownik!? A tfu, Ty leniu, widać za mało pracujesz, weź nadgodziny lub zatrudnij się na drugi etat! Nie masz czasu, aby zatrudnić się na drugi etat!? A słyszałeś kiedyś o czymś takim jak elastyczne formy zatrudnienia, palancie!?

Neoliberalizm, jak widać, ma odpowiedzi na wszystko. Zapewne słysząc powyższe sformułowania w rozmowie w cztery oczy, większość z Czytelników nie czułaby wielkiej sympatii do swojego rozmówcy. Ale w takim razie co jest złego w kapitalizmie? Wszakże ze wszystkich stron otoczeni jesteśmy przez luksusowe centra handlowe, pełne półek uginających się pod ciężarem luksusowych dóbr, dostępnych dla każdego. Wszędzie otaczają nas radosne reklamy, pokazując sceny prosto z życia, problemy, z którymi codziennie boryka się każdy człowiek... Cóż, z pewnością "trochę" koloryzuję. Ale na pewno nie bardziej, niż na codzień robią to neoliberalne media i prasa.

Ostatnio przeprowadziłem szereg rozmów z rówieśnikami. Sam, jako gimnazjalista, na co dzień spotykam się z młodymi ludźmi, którzy są w okresie, w którym wyrabiają sobie pogląd na świat, przez co mam doskonały wgląd w to, do jakich wniosków dochodzą. I muszę przyznać, Ich wnioski są straszne, i niemała w tym zasługa mediów i prasy, które pomagają im do takich wniosków dochodzić. Ze wszyskich stron są atakowani przez wizję jedynego właściwego świata, i choć dorośli rzecz jasna również są poddawani takiej manipulacji, to w wypadku młodych ludzi jest to o tyle groźne, że pokazuje się im jedyną właściwą wizję świata w momencie, kiedy zaczynają sobie wyrabiać opinię o tymże świecie, pokazuje się im gotowy model, w którym przyjdzie im żyć, i w którym przyjdzie im się kiedyś odnaleźć. Rzecz jasna, o żadnych alternatywach nie może być mowy, bowiem wszystko inne niż kapitalizm niesie za sobą biedę, wojnę i nędzę. Dzięki manipulacji za pomocą mediów, neoliberalizm zabezpiecza się przed szerszym niezadowoleniem społecznym, a także w pewien sposób redukuje zjawisko walki klasowej.

Zarówno dorośli, jak i młodzi ludzie, za sprawą dzisiejszych mediów, wyrabiają sobie przyzwyczajenie, aby na wszystko patrzeć z punktu widzenia klasy bogatej. "To nic, że dziś jestem biedny, a może kiedyś założę firmę i w magiczny sposób stanę się bajecznie bogaty?" Ten dość rozpowszechniony mit Rockefellera sprawia, że ludzie biernie zgadzają się z neoliberalnymi receptami, licząc po cichu w duchu, że kiedyś zdołają powiększyć swój majątek. Nie muszą nawet 'liczyć' na to, bowiem manipulacja ma to do siebie, że sprawia, że ludzie działają w danym kierunku nawet nie zdając sobie z tego sprawy. W ten sposób tracą poczucie własnego interesu klasowego, na czym korzysta klasa bogatszych. Innym rozpowszechnionym przykładem manipulacji jest, jak już zaznaczyłem, ciągłe powtarzanie, że obecny model państwa jest jedynym możliwym, a wszystkie inne to utopia. O alternatywie socjalistycznej wg. neoliberalizmu absolutnie nie może być mowy, albowiem Socjalizm nieodmiennie prowadzi do autorytarnego Komunizmu. W dalszej perspektywie, takie przedstawianie alternatyw społeczno-ekonomicznych prowadzi do bierności obywateli w sprawach publicznych- wszakże skoro jest jeden właściwy model państwa, to jaki jest sens głębszego zastanawiania się nad polityką? Partii może być wiele, ale wszystkie będą realizować, w większym bądź mniejszym stopniu, Ten Jedyny Właściwy Program... Haniebne znaczenie w tworzeniu takiego wizerunku świata w oczach przyszłych obywateli ma niewątpliwie polska Szkoła, miejsce, w którym nie ma miejsca na pluralizm, a które w mniejszym lub w większym stopniu narzuca wszystkim jedną wizję naszego Kraju, Kraju Papieża-Polaka oraz dramatycznej, heroicznej i tragicznej walki o Wolność. Neoliberalna manipulacja ma miejsce w szkole nawet podczas rozmowy o Patriotyzmie, albowiem nigdy nie słyszałem, aby ktokolwiek mówiąc o Patriotyzmie brał pod uwagę dobrobyt i szczęście mieszkańców danego kraju. O nie. W Patriotyzmie w warunkach kapitalizmu liczy się pomyślność Ojczyzny (nie ludzi w Niej mieszkających), nikt jednak nie raczy dodać, że pomyślność kapitalistycznej Ojczyzny zależy od siły Jej gospodarki, co w sposób prosty przekłada się na pomyślność kapitalistów...

Podejrzewam, że o rzeczach, o których piszę, rzadko mówi się wprost, po zastanowieniu się jednak okazują się one być prawdziwe. Koniecznym jest, aby nie przyjmować neoliberalizmu, ideologii zbrodniczej i antyhumanitarnej, jako jedynej możliwej i właściwej.

Żałuję, że swój pierwszy wpis na moim nowym blogu publikuję akurat w czasie trwania żałoby narodowej. Wypadek w Smoleńsku jest niewątpliwie wielką tragedią. W najbliższych dniach w istocie nie na miejscu jest krytyka Zmarłych w tym wypadku, a także doszukiwanie się teorii spiskowych, jednocześnie jednak nie wolno nam zapominać o sprawach doczesnych, bowiem wypadek ten z pewnością będzie miał poważne następstwa dla polskiej polityki.

W wypadku bowiem zginęły ważne polityczne postacie: prezydent Lech Kaczyński, kandydat na prezydenta Jerzy Szmajdziński, a także wiele czołowych polityków PiS, jak Zbigniew Wassermann, Przemysław Gosiewski czy Aleksandra Natalli-Świat. To sprawia, że polityczna równowaga została zachwiana. Śmierć dwóch najistotniejszych kandydatów na prezydenta stawia pytanie, czy SLD i PiS zdołają wystawić przeciwko Bronisławowi Komorowskiemu kandydatów, którzy będą mieli z nim szanse w wyborach prezydenckich. To jedna sprawa. Druga, że, jak zauważyłem powyżej, w wyniku wypadku zginęli czołowi politycy PiSu. Choć mówi się, że nikt nie jest niezastąpiony, to trudnym zadaniem jest zorganizowanie kompetentnych kadr w krótkim czasie. Wypadek ten to ogromny cios dla tej partii jako największego ugrupowania opozycyjnego, i choć daleki jestem od zgadzania się w jakiejkolwiek kwestii z tą partią, to obawiam się, że na tym osłabieniu PiSu może skorzystać PO. PO bowiem, jako partia neoliberalna, może skorzystać na tym osłabieniu PiSu i spróbować przeprowadzić jakieś neoliberalne reformy, dotychczas bowiem PiS w tym przeszkadzał. Choć do wyborów parlamentarnych jeszcze daleko, to najbardziej prawdopodobnym scenartiuszem wyborów prezydenckich jest teraz wygrana Bronisława Komorowskiego, co w sposób oczywisty wzmocni pozycję Platformy. Zawsze zaś powtarzałem i będę powtarzać, że Platforma Obywatelska, jako partia jawnie neoliberalna, choć która jeszcze nie pokazała swojego prawdziwego oblicza, jest największym zagrożeniem dla zwykłych ludzi.

Trudno jest przewidywać, co zdarzy się w dalszej perspektywie. Nie wiemy wszakże, kogo do wyborów wystawi PiS i SLD, gdyż wygrana Komorowskiego, choć wielce prawdopodobna, nie jest pewnikiem. W tej chwili jednak należy bacznie obserwować scenę polityczną, bo żałoba żałobą, ale życie toczy się dalej, i nie można w tym życiu dać się zwariować.