Już wiemy, dlaczego Trump się zafiksował na Grenlandii: ponieważ to zemsta na Europejczykach, bo nie dostał nagrody Nobla. Wyjaśnia to w strumieniu...
Umowa, na której polski przemysł zyska, a rolnictwo nie straci
Zamiast straszyć południowoamerykańską wołowiną,...
W rzeczywistości mamy do czynienia z Agambenowskim paradoksem „włączającego wykluczenia” – od wielu lat migranci są jednocześnie...
Niektórzy uważają, że aby lewica coś w tym kraju znowu znaczyła, najlepszą strategią jest wieczne przepraszanie, że nie jest się prawicowcem. Wieczne...
Mamdani wygrał, bo zrobił dla lewicy to, co wcześniej Trump dla prawicy: otwarcie prezentował swoje lewicowe poglądy, nie przejmując się tym, że...
Lewa strona może skutecznie walczyć z „prawicową międzynarodówką” za pomocą własnej nieidealnej solidarności.
Jest koniec maja,...
Jarosław Pietrzak: Między platformami streamingowymi a "billionaire boutiques"
Paulina Januszewska: Współistnienie? Ta, jasne! Żydowska komiczka kontra Netanjahu
Przemysław Stefaniak: Czy sukces koncertu powinniśmy mierzyć tym ile osób kupi bilet?
Xawier Woliński: Prawicowa rewolucja kulturalna
Łukasz Najder: Kapitalizm, lewica, monolog
Karol Templin: O konflikcie ukraińskim w paradygmacie realizmu
Tomasz Miłkowski: Ściana
Filip Ilkowski: Cały świat, sikorki i rewolucja pracownicza
W kampanii wyborczej Petro prezentował zdecydowanie lewicowy i prosocjalny program, obiecując skończyć ze społecznymi nierównościami za sprawą głębokich reform, obejmujących m.in. redystrybucję dochodów poprzez większe opodatkowanie dużych koncernów.
Obiecywał także reformę emerytalną, wprowadzenie bezpłatnej edukacji na poziomie uniwersytetów, a także usprawnienie walki z kartelami narkotykowymi i innymi zorganizowanymi grupami przestępczymi.
Zapowiedział ponadto zakaz realizacji nowych inwestycji naftowych, choć nie dotyczyłby on żadnych umów już zawartych. Ten ostatni punkt wzbudził największe kontrowersje. Kolumbia jest obok Wenezueli jednym z największych producentów i eksporterów ropy naftowej w Ameryce Południowej.
Te propozycje przekonały do Petro ponad połowę wyborców, którzy już dwa razy jego kandydaturę odrzucali. Lewicowy polityk wygrał bowiem wybory prezydenckie dopiero za swoim trzecim podejściem.
Wcześniej przeszkadzała mu w tym jego przeszłość. Zanim został politykiem, był jednym z ważnych członków skrajnie lewicowej partyzantki Ruch 19 Kwietnia (M-19), która przez 15 lat – między 1974 a 1989 r. – prowadziła wojnę z rządem.
W 1990 r. - na długo zanim zrobiła to liczniejsza lewicowa partyzantka FARC - M-19 zawarła z rządem porozumienie pokojowe, przekształcając się w legalnie działającą partię. Jednak długo zajmowała ona na scenie politycznej skrajne miejsce.
Dla wielu Kolumbijczyków lata wojny domowej z lewicowymi partyzantkami to bolesne wspomnienie. Przeciwnicy wyborczy Petro grali jego przeszłością podczas całej kampanii.
fot. Wikipedia Commons
