Łatwogang zrobił rzecz wielką. Ponad 251 mln zł dla dzieci chorujących onkologicznie to realne pieniądze, realna pomoc i wysiłek tysięcy ludzi,...
Napisz kilka zdań o sobie. Tak zaczyna się dziś nowoczesna selekcja. CV, profil zawodowy, LinkedIn, „krótka autoprezentacja”. Brzmi...
Wkrótce po ogłoszeniu wyników swój sukces ogłosili socjaliści, konserwatyści, niepokorni, nacjonaliści, komuniści… Niemal każda siła, która...
„Mam tyle rakiet, że mogę zaatakować dowolny kraj i wygrać.” Zaatakował Iran i póki co nie wygrał. Żeby uspokoić rynek ropy i gazu...
Spór o tablicę upamiętniającą Różę Luksemburg w Zamościu urósł do rangi ogólnopolskiej awantury. Wystarczyło kilku antykomunistycznych aktywistów, by...
Łukasz Łachecki: Kaczor Donald musi odejść
Jarosław Pietrzak: Między platformami streamingowymi a "billionaire boutiques"
Paulina Januszewska: Współistnienie? Ta, jasne! Żydowska komiczka kontra Netanjahu
Przemysław Stefaniak: Czy sukces koncertu powinniśmy mierzyć tym ile osób kupi bilet?
Marta Gospodarczyk: Chopin, Mentzen i inżynier Karwowski. O polskim męstwie
Łukasz Najder: Kapitalizm, lewica, monolog
Karol Templin: O konflikcie ukraińskim w paradygmacie realizmu
Tomasz Miłkowski: Ściana
Mówcami byli Katarzyna Czarnota oraz Łukasz Weber z poznańskiego kolektywu Rozbrat. Prezentowali oni zdjęcia pokazujące życie na osiedlach kontenerów socjalnych w różnych częściach Polski.
Zebrani obejrzeli też krótki film składający się z wywiadów z mieszkańcami takiego osiedla w podwarszawskim Józefowie. Mówili oni o panujących tam warunkach, pokazując pojawiającą się na ścianach pleśń oraz pomieszczenia mające być toaletami. W Józefowie powstało całe osiedle socjalne, złożone nie tylko z kontenerów, ale również dawnych domków letniskowych z dykty, które władze miasta zdecydowały się przeznaczyć na lokale dla eksmitowanych.
Łukasz Weber mówił o tym jak tworzone jest przyzwolenie społeczne na powstawanie podobnych osiedli. Jego zdaniem władze miast specjalnie twierdzą że mają one być karą dla zsyłanych tam trudnych lokatorów. Tłumaczą także, że nie trafią tam na przykład matki z dziećmi czy osoby chore. Okazuje się to nieprawdą, ponieważ przekrój społeczny mieszkańców takich osiedli jest podobny jak w przypadku wielu blokowisk. Trafiają tam osoby miedzy innymi z budynków reprywatyzowanych czy takie które ze względu na przykład na chorobę nie były w stanie płacić czynszów.
Kolejnym argumentem władz jest rzekomy ładny wygląd kontenerów. Katarzyna Czarnota powiedziała, że jest to bardzo złudne. Na początku rzeczywiście wyglądają one estetycznie, jednak kontenery nie są z założenia przeznaczone do stałego zamieszkania. Nie można w nich używać otwartego ognia przez co rosną rachunki za prąd ponieważ mieszkańcy korzystają z kuchenek elektrycznych. Kontenery są również trudne do ogrzania, przez co koszty ich utrzymania w sezonie grzewczym są bardzo wysokie. Wiele osób ma problemy z płaceniem rachunków.
Prelegenci przedstawili historię walki przeciwko planom tworzenia osiedla kontenerów w Poznaniu. Okazało się, że żadna z organizacji zajmujących się walką z patologiami społecznymi czy działaniami charytatywnymi nie chciała poprzeć tego pomysłu władz. Ostry sprzeciw różnych środowisk, w tym kolektywu Rozbrat, spowodował, że projekt został na razie zawieszony.
Podczas dyskusji pojawiła się opinia, że w przyszłości wyjściem mogłoby być złożenie przez mieszkańców osiedli kontenerowych pozwów zbiorowych przeciwko samorządom skazującym ich na takie warunki mieszkaniowe. Należy jednak najpierw przygotować kwestię od strony prawnej oraz tłumaczyć, że argumenty o karaniu przez zesłanie do kontenerów "patologii społecznych" są nieprawdziwe.
