Sejm odrzucił trzy projekty ustaw w sprawie związków partnerskich: zarówno ten autorstwa Artura Dunina z PO, jak i dwa złożone przez Ruch Palikota i SLD. Przeciw projektom opowiedzieli się posłowie PiS, SP, PSL i część posłów PO.

Za przyjęciem wniosku o odrzucenie pierwszego ze wspólnych projektów SLD i RP było 276 posłów, 150 było przeciw, a 23 wstrzymało się od głosu. W sprawie drugiego projektu SLD i RP: za odrzuceniem było 283 posłów, przeciw 137, od głosu wstrzymało się 30. Za odrzuceniem projektu PO było 228 posłów, 211 było przeciw, a 10 wstrzymało się od głosu.

Przed głosowaniem minister sprawiedliwości Jarosław Gowin powiedział, że wszystkie trzy projekty są sprzeczne z konstytucją. Premier Donald Tusk oświadczył, że w tej sprawie Gowin wygłosił swoją osobistą opinię. Szef rządu poprosił też posłów o umożliwienie dalszych prac sejmowych nad projektami.

Ostatecznie większość posłów PO zagłosowała jednak przeciwko projektom RP i SLD. Za odrzuceniem pierwszego projektu zagłosowało 94 posłów Platformy (84 było przeciwnych; 23 wstrzymało się od głosu), za odrzuceniem drugiego było 101 posłów PO (72 było przeciwko, 29 wstrzymało się od głosu). Większość parlamentarzystów PO poparła natomiast projekt Pawła Dunina – za odrzuceniem tego projektu było 46 posłów, 146 było przeciwnych; 8 wstrzymało się od głosu.

Dyscypliny partyjnej nie było w PSL, ale zdecydowana większość posłów tego ugrupowania była przeciwna projektom. Za odrzuceniem pierwszego projektu SLD i RP było 28 posłów (przy jednym głosie przeciwko), za odrzuceniem drugiego - 27 posłów (bez głosów przeciwko, jednym wstrzymującym się), zaś w przypadku projektu PO 27 posłów chciało odrzucenia, dwie osoby wstrzymały się od głosu. Wszyscy posłowie SLD i RP głosowali przeciwko odrzuceniu projektów, zaś wszyscy posłowie PiS i SP byli za ich odrzuceniem.

Wszystkie trzy projekty dawały możliwość zawarcia związku parom hetero- i homoseksualnym; żaden nie pozwalał na adopcję dzieci przez osoby będące w związku partnerskim. Według projektu PO umowę związku partnerskiego można byłoby zawrzeć przed notariuszem, albo przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego. Projekty RP i SLD przewidywały, że związek zostałby zawarty, gdyby dwie osoby jednocześnie złożyły przed kierownikiem USC stosowne oświadczenia. We wszystkich projektach zapisano prawo dostępu do informacji medycznej o partnerze oraz prawo decydowania o pochówku. Partner, podobnie jak małżonek, mógłby odmówić zeznań w charakterze świadka. Projekty regulowały też kwestie alimentów.

Zgodnie z projektem PO zawarcie związku partnerskiego – analogicznie jak małżeństwa – miało skutkować powstaniem wspólnoty majątkowej, obejmującej przedmioty nabyte przez partnerów w czasie jego trwania. Według jednego z projektów RP i SLD partnerzy mogliby przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego ustanowić wspólnotę majątkową. W myśl drugiego projektu, jeśli partnerzy nie postanowili inaczej, każde z nich zachowywałoby zarówno majątek nabyty przed zawarcie związku, jak i później; mieli też nim samodzielnie rozporządzać. Projekty umożliwiały partnerom dziedziczenie po sobie na takich samych zasadach jak po żonie lub mężu – projekt PO stawiał dodatkowy warunek, aby upłynął rok od zawarcia umowy związku partnerskiego.

Projekty RP i SLD umożliwiały też partnerom wspólne rozliczanie się z fiskusem. Tego rozwiązania nie było w projekcie PO, który – w przeciwieństwie do projektów RP i SLD – nie dawał też prawa do renty po zmarłym partnerze, do zasiłku w związku z opieką nad chorym partnerem i objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym partnera.