Wkrótce po ogłoszeniu wyników swój sukces ogłosili socjaliści, konserwatyści, niepokorni, nacjonaliści, komuniści… Niemal każda siła, która...
„Mam tyle rakiet, że mogę zaatakować dowolny kraj i wygrać.” Zaatakował Iran i póki co nie wygrał. Żeby uspokoić rynek ropy i gazu...
Spór o tablicę upamiętniającą Różę Luksemburg w Zamościu urósł do rangi ogólnopolskiej awantury. Wystarczyło kilku antykomunistycznych aktywistów, by...
Ukraińscy i rosyjscy socjaliści oceniają zachodnią lewicę
Przez trzy lata część zachodniej lewicy debatowała na temat Ukrainy. Debatowano na ten...
„Wojna prewencyjna” to chwyt retoryczny przekształcający atak w obronę i usprawiedliwiający agresję. Zasadza się na obłędnym pomyśle:...
Kaczyńskiemu można przypisać przenikliwość, bo to on jako pierwszy zauważył, że wpływ statusu materialnego na wybory polityczne jest poważny.
Z...
Jarosław Pietrzak: Między platformami streamingowymi a "billionaire boutiques"
Paulina Januszewska: Współistnienie? Ta, jasne! Żydowska komiczka kontra Netanjahu
Przemysław Stefaniak: Czy sukces koncertu powinniśmy mierzyć tym ile osób kupi bilet?
Xawier Woliński: Prawicowa rewolucja kulturalna
Łukasz Najder: Kapitalizm, lewica, monolog
Karol Templin: O konflikcie ukraińskim w paradygmacie realizmu
Tomasz Miłkowski: Ściana
Filip Ilkowski: Cały świat, sikorki i rewolucja pracownicza
Tego samego dnia wieczorem premier Magdalena Andersson uznała porażkę w wyborach. Zapowiedziała, że złoży w czwartek dymisję. Dodała, że do czasu powołania nowego rządu pozostanie szefem gabinetu odchodzącego gabinetu i zapowiedziała, że stanie na czele socjaldemokratycznej opozycji. Podkreśliła, że w przypadku, gdy prawicowy blok nie osiągnie porozumienia, wszystkie siły polityczne - poza skrajną prawicą - będą miały otwarte drzwi do jej biura. Andersson dała w ten sposób do zrozumienia, że jeśli kandydatowi opozycji na premiera Ulfowi Kristerssonowi z Umiarkowanej Partii Koalicyjnej nie uda się sformować rządu, gotowa będzie stworzyć większość. Wówczas socjaldemokracja musiałaby przekonać do współpracy którąś z partii prawicowych.
Andersson wyraziła również niezadowolenie z powodu sukcesu antyimigranckich Szwedzkich Demokratów. Wielu obawia się, że będzie celem ataków. Podzielam ten pogląd - przyznała.
Andersson objęła funkcję szefowej rządu w listopadzie 2021 r., po rezygnacji Stefana Lofvena. Została pierwszą kobietą pełniącą funkcję premiera Szwecji. Jeszcze tego samego dnia podała się do dymisji, gdy odejście z rządu ogłosiła Partia Zielonych.
Kilka dni póżniej, w kolejnym głosowaniu, Andersson uzyskała najmniejsze wymagane poparcie – większość parlamentarzystów była „za” lub „wstrzymała się od głosu”.
fot. wch
